Położona na zachodnim krańcu diecezji drohiczyńskiej Gmina Łochów do 1933 r. praktycznie pokrywała się z rozległą parafią Kamionna. W ciągu pół wieku w jej granicach powstały nowe ośrodki duszpasterskie: Jerzyska, Budziska, Łochów i Ostrówek. Dziś są to odrębne wspólnoty, ale o wspólnych korzeniach, czego przykładem są m.in. lokalne dzieje Żywego Różańca.

Początki modlitwy różańcowej w parafii Kamionna

Na ziemiach polskich pod zaborem rosyjskim dzieło sługi Bożej Pauliny Jaricot zaczęło szerzyć się na przełomie XIX i XX wieku. W Kamionnie modlitwa różańcowa znana była od dawna. Jej gorliwym propagatorem był ks. Józef Wiktor, pasterzujący tu w latach 1857-82. Jeden z jego następców – ks. Antoni Dzikowski – w 1912 r. zaczął organizować w poszczególnych wioskach tzw. Kółka Adoracyjne. Jednym z zadań należących do nich osób było codzienne odmawianie Różańca. W ciągu dziesięciu lat zawiązało się ponad 30 grup.

Błogosławiony apostoł Różańca

W 1920 r. do wyniszczonej przez wojny i epidemie okolicy przybył ks. Michał Woźniak, wyniesiony potem na ołtarze w gronie 108 Męczenników Polskich z czasów II wojny światowej. W pamięć wiernych wrył się widok, gdy chodził wokół kościoła z różańcem w ręce.

Sam błogosławiony od 13. roku życia należał do Bractwa Różańca Świętego w rodzinnej parafii, a Mszę św. prymicyjną sprawował w święto Matki Bożej Różańcowej, dawniej obchodzone w pierwszą niedzielę października. W miesiącu różańcowym miały też miejsce inne ważne wydarzenia w jego życiu: rozpoczęcie służby kapłańskiej w charakterze wikariusza, objęcie pierwszego probostwa i początek męczeństwa, gdy dokładnie w 35. rocznicę prymicji został aresztowany przez Niemców i wywieziony do obozu w Dachau. Również pracę w Ziemi Łochowskiej rozpoczął 11 października.

Rok Pański 1921

W Kamionnie główną troską ks. Woźniaka była odbudowa kościoła, zburzonego przez Rosjan. Pobożny kapłan wiedział, że oprócz środków materialnych potrzeba też siły duchowej. Gdy zorientował się, że są tu modlitewne grupy różańcowe, zreorganizował je w koła Żywego Różańca. Początkowo było ich 33, jednak wkrótce liczba ta przekroczyła 50. Szybko też rosły podnoszone z ruin mury monumentalnej świątyni, której wnętrze już w 1922 r. przyozdobił główny ołtarz z figurą Niepokalanej.

W 1923 r. ks. Michał Woźniak został przeniesiony do Kutna. Żegnano go z płaczem, a pamięć o nim pozostała tu żywa przez dziesięciolecia. Szczególnie wdzięczne były mu wspólnoty różańcowe, które w 1927 r. ufundowały jego portret – najlepszy z zachowanych.

Kościół w Kamionnie słusznie jest uważany za swego rodzaju pomnik gorliwej pracy tutaj ks. Woźniaka. Tym bardziej Żywy Różaniec we wspomnianych na początku pięciu parafiach stanowi „żywy” pomnik tego błogosławionego, który po wyniesieniu na ołtarze stał się nie tylko patronem Ziemi Łochowskiej, ale też „Niebieskim Zelatorem” wspólnot różańcowych w tej okolicy.