W drugim rozdziale listu apostolskiego „Rosarium Virginis Mariae”, zatytułowanym „Tajemnice Chrystusa, Tajemnice Matki”, papież Jan Paweł II, odwołując się do akceptowanej w tradycji opinii, iż Różaniec jest „streszczeniem Ewangelii”, zaproponował, by oprócz dotychczas odmawianych tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych wprowadzić zwyczaj rozważania tajemnic światła, by misterium życia Chrystusa było jeszcze lepiej kontemplowane. W zatwierdzonej dotychczas formie Różaniec zawierał tylko wybór niektórych tajemnic z życia Chrystusa, podyktowany schematem, w którym 150 „Zdrowaś Maryjo” odpowiadało 150 psalmom. „Uważam jednak – napisał Ojciec Święty – że aby rozwinąć chrystologiczny wymiar Różańca, stosowne byłoby uzupełnienie, które – pozostawione swobodnemu wyborowi jednostek i wspólnot – pozwoliłoby objąć także tajemnice życia publicznego Chrystusa między chrztem w Jordanie a męką. W tych właśnie tajemnicach kontemplujemy ważne aspekty Osoby Chrystusa jako Tego, który definitywnie objawił Boga”.

Dodanie tajemnic życia publicznego – zdaniem Jana Pawła II – w jeszcze pełniejszy sposób ukaże Różaniec jako „streszczenie Ewangelii”. „To uzupełnienie o nowe tajemnice, w niczym nie szkodząc żadnemu z istotnych aspektów tradycyjnego układu tej modlitwy, ma sprawić, że będzie ona przeżywana w duchowości chrześcijańskiej z nowym zainteresowaniem, jako rzeczywiste wprowadzenie w głębię Serca Jezusa Chrystusa, oceanu radości i światła, boleści i chwały”– napisał Ojciec Święty.

Nowe tajemnice Ojciec Święty nazwał „tajemnicami światła”. Jest ich pięć:
1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
2. Objawienie się Jezusa na weselu w Kanie
3. Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia
4. Przemienienie na górze Tabor
5. Ustanowienie Eucharystii

Tajemnice światła Papież umieścił chronologicznie, czyli bezpośrednio po radosnych, które kończą się odnalezieniem 12-letniego Jezusa w świątyni, a przed tajemnicami bolesnymi, które ukazują mękę Chrystusa.

W III rozdziale listu apostolskiego „Rosarium Virginis Mariae”, zatytułowanym „Dla mnie żyć to Chrystus”, Jan Paweł II daje wiele wskazań, jak odmawiać Różaniec. Wyjaśnia znaczenie słów i rozważań w Różańcu. Podkreśla, że kiedy okoliczności na to pozwalają, należy sięgnąć do tekstów biblijnych związanych z poszczególnymi tajemnicami. Różaniec to modlitwa kontemplacji. Słowo Boże należy rozważać w milczeniu, a dopiero potem przystępować do odmawiania kolejnej dziesiątki.

Papież przypomina, aby słowa modlitwy wypowiadać ze zrozumieniem ich znaczenia, m.in.żeby podkreślać imię Jezus, stanowiące centrum dwóch części wielokrotnie powtarzanej modlitwy maryjnej. „Sama koronka – pisze – nie jest przedmiotem, który służy do odliczania kolejnych «Zdrowaś Maryjo»”. Ona „zwraca się ku wizerunkowi Ukrzyżowanego, który otwiera i zamyka samą drogę modlitwy”.

Ojciec Święty podpowiada też, w jakie dni odmawiać nowe tajemnice. Dotychczas w poniedziałki i czwartki odmawiało się tajemnice radosne, we wtorki i piątki – bolesne, a w środy, soboty i niedziele – chwalebne. Papież proponuje, by na sobotę, która tradycyjnie jest dniem maryjnym, przenieść „drugie w ciągu tygodnia rozważanie «tajemnic radosnych», w których wyraźniejsza jest obecność Maryi. Czwartek pozostaje w ten sposób wolny właśnie na medytację «tajemnic światła»”.

W zakończeniu listu Ojciec Święty raz jeszcze podkreśla, że skuteczności modlitwy różańcowej zawierza sprawę pokoju na świecie i sprawę rodziny. „Rodzina, która odmawia razem Różaniec, odtwarza poniekąd klimat domu w Nazarecie: Jezusa stawia się w centrum, dzieli się z Nim radości i cierpienia, w Jego ręce składa się potrzeby i projekty, od Niego czerpie się nadzieję i siłę na drogę”.