Reklama

Cuda dzieją się po cichu

Kopciuszek Miłosierdzia Bożego

2018-10-31 08:30

Ewa Jankowska
Edycja toruńska 44/2018, str. VIII

Ewa Jankowska
Dr Cecylia Iwaniszewska wyraziła wdzięczność Bogu za dar spotkania z niezwykłą osobą

W Toruniu staraniem władz samorządowych dokonano aktu nadania imienia Ludmiły Roszko rondu na skrzyżowaniu ulic Łódzkiej i Włocławskiej. To wydarzenie na trwałe wpisało się w karty historii Torunia. Ponadto w Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II odbyła się promocja dziennika duchowego Ludmiły Roszko „Z żywym Bogiem iść przez życie. Zapiski duchowe”

Ludmiła Roszko, torunianka, córka duchowa bł. ks. Michała Sopoćki, jest ważną postacią dla miasta i polskiego Kościoła. Była współzałożycielką Instytutu Miłosierdzia Bożego oraz jego wieloletnim prezesem. Zawodowo swoje życie związała z geomorfologią jako zasłużona nauczycielka akademicka na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Księżniczka

– Dla ludzi jestem kimś zwyczajnym, niezauważalnym, ale dla Boga jestem księżniczką, jestem kimś niezwykłym, kimś wyjątkowym – mówiła o sobie, nazywając się często „kopciuszkiem Miłosierdzia Bożego”. 14 października podczas spotkania promującego jej książkę ks. Michał Damazyn wyjaśnił, że to określenie „pokazuje specyfikę jej życia w ukryciu, życia osoby świeckiej konsekrowanej”. Nawiązując do tytułu i treści, które znajdujemy w zapiskach duchowych, podkreślił, że Ludmiła Roszko szła przez życie z żywym Bogiem, niosła w sercu Boga wszystkim ludziom. – Dzięki książce „Z żywym Bogiem iść przez życie” mamy dostęp do głębi duchowości osoby niezwykłej – dodał.

Ukryty skarb

Następnie historyk prof. Wojciech Polak podzielił się ze słuchaczami swoją refleksją na temat torunianki. – Jakie skarby mamy, mieliśmy w Toruniu i o nich nie wiemy, nie pamiętamy. Na szczęście w ostatnim czasie robi się coraz głośniej o postaci Ludmiły Roszko – dodał. Poruszył kwestie historyczne i opowiedział o archiwach sądowych, które członkinie Instytutu Miłosierdzia Bożego przepisywały ręcznie, ołówkami, aby nie zatrzeć pamięci o tej wielkiej kobiecie. Dzięki temu dokumenty zachowały się w archiwum diecezjalnym. Jest to wyraz tego, jak szczególną i ważną osobą była dla swoich najbliższych. – Dawała świadectwo wszystkim, jak powinien żyć i postępować chrześcijanin. To świadectwo chrześcijańskie było czymś najbardziej naturalnym w jej życiu, czymś niezmiernie pięknym. Jej studenci nie wiedzieli, kim ona jest, ale wiedzieli, że jest osobą świętą – przytoczył wspomnienia prof. Polak. Ludmiła Roszko zachowała się w pamięci studentów jako osoba troszcząca się o nich jak matka, dbająca o ich rozwój zarówno intelektualny, jak i duchowy.

Reklama

Ludka

Dr Cecylia Iwaniszewska opowiedziała o swoich ostatnich spotkaniach z Ludmiłą Roszko oraz o ich wieloletniej przyjaźni. Wspominała, że Ludka do ostatnich chwil była przejęta sprawami rodzinnymi, radosna, otwarta na rozmowy i spotkania. – Nasze wspomnienia o Ludce zostają bardzo pogodne, tak jak dzisiejszy dzień nastraja do wdzięczności Panu Bogu, że mogliśmy spotkać na naszej drodze kogoś tak wielkiego – mówiła. Na zakończenie głos zabrała prezes Instytutu Miłosierdzia Bożego. – Zawsze była prosta, ciepła, wyczuwała najmniejsze detale, kiedy ktoś czegoś potrzebował, zawsze była – dzieliła się z zebranymi wspomnieniami. Podkreśliła, że zostanie ona w pamięci bliskich na zawsze.

Podczas nadania imienia rondu oraz spotkania promującego dziennik duchowy Ludmiły Roszko „Z żywym Bogiem iść przez życie. Zapiski duchowe”, które odbyło się w Centrum Dialogu Społecznego im. Jana Pawła II, były obecne członkinie Instytutu Miłosierdzia Bożego wraz z asystentem kościelnym ks. kan. Andrzejem Piontkowskim.

Pamięć o osobach, takich jak Ludmiła Roszko, nie może zaginąć. Była krzewicielką Bożego Miłosierdzia wśród ludzi. Prowadząc życie proste i pokorne, zawsze przy Bogu, służyła drugiemu człowiekowi. Postać ta powinna inspirować nas do oddania swojego życia całkowicie Panu oraz do dostrzegania potrzebujących osób, nie tylko materialnie, ale też zaniedbanych duchowo. Trwając przy Bogu, możemy prowadzić święte życie i przykładem tego jest życie Ludmiły Roszko. Należy zachowywać pamięć o ludziach, którzy tak wiele wnieśli do historii Kościoła.

Tagi:
rondo Ludmiła Roszko

Trwały znak pamięci w Nowogardzie

2017-04-19 14:17

(ms)
Edycja szczecińsko-kamieńska 17/2017, str. 3

W Nowogardzie odbyły się uroczystości odsłonięcia Ronda Sybiraków.
Rondo znajduje się u zbiegu ulic Bohaterów Warszawy i Ks. Józefa Poniatowskiego

ms

Uroczystości rozpoczęły się 16 marca br. o godz. 10 Mszą św. w sanktuarium św. Rafała Kalinowskiego. Eucharystii przewodniczył abp Andrzej Dzięga, metropolita szczecińsko-kamieński. W uroczystości poza kapłanami nowogardzkiego dekanatu, z ks. kan. Kazimierzem Łukjaniukiem na czele, proboszczem parafii – sanktuarium św. Rafała Kalinowskiego i diecezjalnym duszpasterzem Sybiraków, a także przedstawicielami władz lokalnych z burmistrzem Robertem Czaplą i przewodniczącym Rady Miejskiej Piotrem Słomskim, licznie obecne były także poczty sztandarowe wielu organizacji i szkół oraz mieszkańcy miasta i gminy, a także przybyli goście. Szczególnie licznie reprezentowana była młodzież.

W trakcie homilii abp Andrzej Dzięga, odwołując się do biblijnej historii Kaina i Abla, mówił o tajemnicy zła, które prowadzi do tego, iż ludzie wyrządzają sobie krzywdę, tak jak Kain swojemu bratu Ablowi. Takiego właśnie zła doświadczyli w historii także zesłani w czasie wojny na Sybir Polacy. Natomiast odnosząc się do symboliki, jaką niesie ze sobą Rondo Sybiraków, Metropolita powiedział: – Rondo, to taki rodzaj skrzyżowania, który łączy. To zdanie abp. Andrzeja Dzięgi mówi właśnie o konieczności dialogu, zarówno międzypokoleniowego, jak i między narodami. Po Eucharystii uczestnicy uroczystości przemaszerowali w kierunku Ronda Sybiraków, by dokonać tam jego odsłonięcia. Po odsłuchaniu „Hymnu Sybiraków” przewodnicząca nowogardzkiego koła Sybiraków Franciszka Kobylińska, jako prowadząca tę uroczystość, powitała raz jeszcze wszystkich gości, w tym szczególnie Kordiana Borejko, prezesa Zarządu Głównego Związku Sybiraków w Warszawie, Iwonę Biedulską, prezesa Oddziału Związku Sybiraków w Szczecinie i jej zastępcę Michała Buniaka, a także Alberta Miłaszewskiego, prezesa Zarządu Głównego Zachodniopomorskiego Związku Sybiraków oraz Krzysztofa Barczyka, dyrektora biura marszałka województwa zachodniopomorskiego.

Franciszka Kobylińska w okolicznościowej przemowie powiedziała: – Sybir to wielowiekowe represje wobec Polaków. Więzienia, obozy, zsyłki na całe terytorium ZSRR i polskie cierpienia z tym związane, a tego ofiary to Sybiracy – mówiła przewodnicząca F. Kobylińska. – Naród to łańcuch pokoleń. Każde następne pokolenie powinno kultywować pamięć, nie tylko cierpień, gdy doznamy klęski, ale także zabiegać o dziejowe sukcesy. Czerpać dumę z męstwa zesłańców, którzy ocalili godność w morderczych warunkach katorgii – podkreśliła F. Kobylińska.

W trakcie uroczystości głos zabrał również przewodniczący Rady Miejskiej Piotr Słomski, który jest zarazem wnukiem Sybiraczki, zmarłej w ubiegłym roku śp. Anny Słomskiej. – Słynny historyk Norman Davies, w książce „Europa, lata 1914-1945” określił łacińskim słowem „tenebrae”, co oznacza ciemności. I faktycznie, niebo nad Europą zasnute zostało w tamtym czasie ciemnością dwóch zbrodniczych ideologii – nazizmu i komunizmu. To pociągnęło za sobą niespotykany dotąd rejestr ludzkich ofiar. Do tych ofiar należą także Sybiracy, których rondo odsłaniamy, dziękując im za to, że przez lata, także w niekorzystnych okolicznościach, nie ustali w przekazywaniu młodemu pokoleniu pamięci o deportacjach na Sybir – stwierdził Piotr Słomski.

Na rondzie zamontowano wcześniej, jako stałe elementy, trzy tablice z napisem „Rondo Sybiraków”. Tablice zakryte były biało-czerwonymi flagami, a ich odsłonięcia dokonali: tablicy od strony miasta: Konrad Borejko i Robert Czapla, tablicy od strony Stargardu: ks. Kazimierz Łukjaniuk i Piotr Słomski oraz tablicy od strony Dobrej: Iwona Biedulska i Krzysztof Barczyk.

Istotnym, historycznym elementem symboliki ronda jest fakt, iż znajduje się ono na drodze biegnącej od strony Stargardu, czyli miejsca, z którego pewna część Sybiraków tuż po wojnie trafiła na ziemię nowogardzką.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Włochy: zmiany w tekście „Ojcze nasz” i „Chwała na wysokości Bogu”

2018-11-15 17:23

pb (KAI) / Rzym

Włoska Konferencja Biskupia przyjęła zmiany w tekście modlitwy „Ojcze nasz” i „Chwała na wysokości Bogu”. Zawarte są one w nowym wydaniu Mszału Rzymskiego w języku włoskim. Przekład tej księgi musi jeszcze zostać zatwierdzony przez Stolicę Apostolską.

wikipedia.pl
Krużganek klasztorny z tablicami z tekstem Modlitwy Pańskiej w różnych językach

W „Ojcze nasz” prośba: „nie wódź nas na pokuszenie” została zastąpiona słowami: „nie opuszczaj nas w pokusie” (non abbandonarci alla tentazione). Na niepoprawność dotychczasowego wyrażenia zwracał uwagę papież Franciszek, który zauważył, że sugeruje ono, iż to Bóg kusi człowieka. Niektóre konferencje episkopatu, np. we Francji i Belgii, już wprowadziły podobną zmianę w Modlitwie Pąńskiej.

Z kolei w „Chwała na wysokości Bogu” zamiast „pokój ludziom dobrej woli” mówić się będzie: „pokój ludziom umiłowanym przez Pana” (pace in terra agli uomini amati dal Signore). Jest to wersja bliższa biblijnemu oryginałowi z Ewangelii wg św. Łukasza 2,14.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Eksperci apelują do polskich władz: żłobki nie są optymalną formą opieki nad małymi dziećmi!

2018-11-16 20:37

maj / Warszawa (KAI)

Bon opiekuńczo wychowawczy dla rodziców dzieci do lat 3, z możliwością wykorzystania go jako wsparcia finansowego opieki nad dzieckiem w domu lub jako opłaty za żłobek – proponują psychologowie, pedagodzy i lekarze w liście otwartym skierowanym do władz RP. Eksperci wyrażają zaniepokojenie programami rządowymi, w których żłobki są rozwiązaniem faworyzowanym, jeśli chodzi o możliwe formy opieki nad małymi dziećmi. Tymczasem – jak przekonują – żłobki nie są optymalną formą opieki nad małymi dziećmi.

Alterfines /pixabay.com

Grono 50 znanych polskich psychologów i pedagogów oraz lekarzy zwraca uwagę władzom Rzeczypospolitej, że zgodnie ze współczesną wiedzą kluczowym elementem w rozwoju dziecka do lat trzech jest bezpieczna więź z rodzicami a jej zachwianie ma często nieodwracalne negatywne skutki. „Niestety, wciąż brak rozwiązań wspierających rodziców, którzy sami chcą wychowywać swoje potomstwo. Państwo nie wspiera ekonomicznie najkorzystniejszego z punktu widzenia rozwoju dziecka rozwiązania” – czytamy w liście.

Autorzy ponawiają krytyczne uwagi w odniesieniu do Ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (a w szczególności jej przepisów odnoszących się do żłobków). Ubolewają, że trwa ona w niezmienionym kształcie stwarzając iluzję możliwości odpowiedniego rozwoju dziecka w warunkach, które zgodnie ze współczesną wiedzą naukową, tych możliwości nie stwarzają. Wyrażają też zaniepokojenie treścią Resortowego programu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 „MALUCH+” Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, faworyzującego żłobki jako formy opieki nad małymi dziećmi.

„Młodym i niedoświadczonym rodzicom przedstawia się ofertę opieki żłobkowej jako pozytywną, pożądaną i rozwijającą dziecko, nie wspominając o potencjalnie negatywnych jej skutkach” – piszą eksperci.

Podkreślają, że żłobki są potrzebne i państwo musi zadbać o ich odpowiednią ilość i jakość. Nie powinno być to jednak rozwiązanie faworyzowane. „Najlepszym rozwiązaniem byłby bon opiekuńczo-wychowawczy przyznawany rodzicom wszystkich dzieci z możliwością wykorzystania go jako wsparcia finansowego rodzinnej opieki nad dzieckiem lub jako opłaty za żłobek” – czytamy.

List skierowany jest do Premiera Mateusza Morawieckiego oraz do Posłów i Senatorów RP. Inicjatorem listu jest Związek Dużych Rodzin „Trzy Plus”.

Publikujemy treść całego listu, przekazanego wczoraj najwyższej rangi przedstawicielom polskich władz ustawodawczych i wykonawczych:

Warszawa dn. 15 listopada 2018 r.

Pan Mateusz Morawiecki Prezes Rady Ministrów Posłowie i Senatorowie RP

LIST OTWARTY W SPRAWIE OPIEKI NAD DZIEĆMI DO LAT 3

Szanowny Panie Premierze, Szanowni Państwo Posłowie, Szanowni Państwo Senatorowie,

wczesne dzieciństwo to kluczowy okres w rozwoju każdego człowieka. Jakość doświadczeń z tego okresu przekłada się bezpośrednio na sposób funkcjonowania przez całe życie. Współczesna wiedza pedagogiczna, psychologiczna, neuropsychologiczna i medyczna oparta o wyniki wielu badań naukowych, nie pozostawia wątpliwości, iż narażenie dziecka, zwłaszcza w pierwszych latach życia, na działanie niekorzystnych dla rozwoju czynników, skutkuje trwałymi, często nieodwracalnymi trudnościami w jego przyszłym funkcjonowaniu, a także w jego zdrowiu (w tym także zdrowiu psychicznym).

W rozwoju dziecka do lat trzech kluczową rolę pełni przywiązanie do matki, a także do ojca. Bezpieczna więź z bliską, znaną i kochaną dorosłą osobą stanowi fundament dla poczucia wartości, obrazu siebie i świata, kształtowania zainteresowania otoczeniem, gotowości do uczenia się i późniejszego wchodzenia w życie społeczne i kształtowania własnych relacji rodzinnych w dorosłości.

To przede wszystkim rodzice są odpowiedzialni za stworzenie swoim dzieciom jak najlepszych warunków wychowawczych, zdrowotnych i materialnych ich rozwoju. Obowiązkiem państwa (a także władz samorządowych) jest natomiast zapewnianie rodzicom optymalnych warunków wychowania dzieci, szczególnie tych najmłodszych.

Niestety, wciąż brak rozwiązań wspierających rodziców, którzy sami chcą wychowywać swoje potomstwo. Państwo nie wspiera ekonomicznie najkorzystniejszego z punktu widzenia rozwoju dziecka rozwiązania.

Część z osób podpisanych pod niniejszym listem zgłosiła już w roku 2011 swoje zaniepokojenie powstającymi wówczas przepisami dotyczącymi opieki nad dziećmi do lat 3.

Mimo zgłaszanych wtedy i później głosów krytycznych wobec Ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (a w szczególności jej przepisów odnoszących się do żłobków), trwa ona w niezmienionym kształcie. Wciąż obowiązują niezgodne z wiedzą naukową przepisy stwarzające iluzję możliwości rozwoju i edukacji dziecka oraz zadbania o jego potrzeby, w sytuacji, gdy na jednego opiekuna ma przypadać nawet do ośmiorga podopiecznych w różnym wieku (od kilku miesięcy do kilku lat), którymi ma się on zajmować samodzielnie nawet przez 10 godzin dziennie. Rażąco niedostateczne są wymogi stawiane żłobkom, które są tworzone w oparciu o tę ustawę, dotyczące np. wielkości i liczby pomieszczeń, personelu (również pomocniczego), higieny, bezpieczeństwa fizycznego, diety i żywienia, kontroli itp.

W tej sytuacji niepokój budzi także treść Resortowego programu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 „MALUCH+” Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, a także ogłoszonego na jego podstawie Otwartego konkursu na finansowe wspieranie zadań z zakresu rozwoju instytucji opieki nad dziećmi do lat 3 „Maluch+” 2018 w części, w jakiej zachęca się jednostki samorządu terytorialnego do tworzenia nowych miejsc dla dzieci w żłobkach i deklaruje gotowość do finansowania tego zadania.

Część polityków i samorządowców, a także liczne media publicznie wyrażają niezadowolenie z niskiego - w porównaniu z wieloma krajami Europy - odsetka dzieci do lat trzech korzystających z instytucjonalnych form wychowania dzieci. Młodym i niedoświadczonym rodzicom przedstawia się ofertę opieki żłobkowej jako pozytywną, pożądaną i rozwijającą dziecko, nie wspominając o potencjalnie negatywnych jej skutkach.

Jest oczywiste, że z różnych względów część rodzin potrzebuje miejsc opieki pozarodzinnej - ze strony państwa oczekiwać należy najwyższej troski o jakość takiej opieki i adekwatność do potrzeb małego dziecka. Nie powinno to być jednak rozwiązanie faworyzowane. Najlepszym rozwiązaniem byłby bon opiekuńczo-wychowawczy przyznawany rodzicom wszystkich dzieci z możliwością wykorzystania go jako wsparcia finansowego rodzinnej opieki nad dzieckiem lub jako opłaty za żłobek.

Celem zagwarantowania najbardziej odpowiedniej opieki nad dziećmi do lat trzech, niezbędne jest:

1. Potraktowanie samodzielnej opieki rodziców (lub innych osób bliskich) nad najmłodszymi dziećmi jako opcji najbardziej odpowiadającej ich potrzebom. Ta forma osobistej opieki rodziców wymaga co najmniej finansowego równouprawnienia. Jeśli budowa jednego miejsca w żłobku kosztuje około 20 tys. zł. a potem utrzymanie miesięczne dziecka kosztuje około 1 tys. zł. dopłaty z budżetu państwa lub samorządu, to rodzic rezygnujący z pracy zarobkowej, by pracować przy wychowaniu malucha jest dyskryminowany, choć jego wybór w perspektywie długofalowej jest społecznie korzystny. Jednym ze sposobów wsparcia prawa rodziców do wyboru osobistej formy wychowania mógłby być bon opiekuńczo-wychowawczy, należny rodzicowi w przypadku rezygnacji z pracy w celu opieki nad dzieckiem do lat trzech.

2. Określenie w przepisach dotyczących żłobków mniejszej niż obecnie dopuszczalnej liczby dzieci przypadających na jednego opiekuna (z uwzględnieniem wieku dzieci i ewentualnego stopnia ich niepełnosprawności). Liczenie na to, że na skutek częstych chorób, na które zapadają dzieci oddawane do żłobka, faktyczna liczba dzieci jest mniejsza, niż dopuszczana przez ustawę, wskazuje, że przyjmuje się fakt obniżenia odporności małych dzieci na skutek ich separacji od rodziców i narażania ich na kontakt z chorobami (w tym zakaźnymi), za element kalkulacji ekonomicznej.

3. Określenie maksymalnej dopuszczalnej liczby godzin spędzanych przez dziecko poza opieką rodzinną (uwzględniając wiek dziecka).

4. Ustawowe zapewnienie respektowania indywidualnych potrzeb rozwojowych każdego dziecka w żłobku – np. swobody przemieszczania się, preferencji dotyczących rytmu dnia, zabawy czy potrzeb pokarmowych.

5. Zapewnienie odpowiedniego okresu adaptacji dziecka do nowego miejsca i opiekuna (ok. 1 mies.), zaś rodzicom dzieci przebywających w danej placówce swobodnego wstępu na jej teren.

Wyrażamy nadzieję, że głos środowisk zajmujących się zdrowiem fizycznym i psychicznym oraz wychowaniem małych dzieci zostanie zauważony i uwzględniony, a obowiązujący kształt przepisów, a także praktyka działania Rządu i jednostek samorządu terytorialnego będą dostosowane do stanu aktualnej wiedzy naukowej w tych dziedzinach i będą przede wszystkim wspierać rodziców chcących zapewnić najlepszą opiekę swoim dzieciom w domach rodzinnych.

1. prof. dr hab. n. med. Bogdan de Barbaro, psychiatra, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii, kierownik Katedry Psychiatrii Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Medicum, kierownik Zakładu Terapii Rodzin w Katedrze Psychiatrii w latach 1990 – 2016 2. prof. dr hab. n. med. Teresa Jackowska, lekarz, konsultant krajowy w dziedzinie pediatrii 3. prof. dr hab. Barbara Kiereś, psycholog, pedagog, adiunkt w Instytucie Pedagogiki Wydziału Nauk Społecznych KUL, Katedra Pedagogiki Rodziny 4. prof. dr hab. Dorota Kornas-Biela, psycholog, pedagog, kierownik Katedry Psychopedagogiki, Instytut Pedagogiki, Wydział Nauk Społecznych, KUL 5. prof. dr hab. Aleksandra Korwin – Szymanowska, psycholog, prawnik, specjalista w zakresie kryminologii w Instytucie Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk 6. prof. dr hab. Anna Murawska, pedagog, Zastępca Dyrektora Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego 7. prof. dr hab. n. med. Irena Namysłowska, psychiatra, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii, przez 25 lat kierownik Kliniki Psychiatrii Dzieci i Młodzieży Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie 8. prof. dr hab. Maria Opiela, nauczyciel akademicki Katedra Pedagogiki Chrześcijańskiej, Instytut Pedagogiki KUL 9. prof. dr hab. n. med. Andrzej Radzikowski, lekarz pediatra, specjalista chorób dziecięcych, Klinika Gastroenterologii i Żywienia Dzieci Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego 10. prof. dr hab. Maria Ryś, psycholog rodziny, Kierownik Katedry Psychologii Małżeństwa i Rodziny na UKSW 11. prof. dr hab. n. med. Maria Siwiak – Kobayashi, psychiatra, psycholog i psychoterapeuta, superwizor psychoterapii, emerytowany kierownik Kliniki Nerwic Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie. 12. dr hab. Mikołaj Krasnodębski, filozof, pedagog 13. dr Monika Baryła-Matejczuk, psycholog, wykładowca na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie 14. dr Szymon Grzelak, psycholog, założyciel i prezes Zarządu Instytutu Profilaktyki Zintegrowanej 15. dr n. med. Krzysztof Jedliński, psychoterapeuta, psychiatra, superwizor psychoterapii, Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej Intra 16. dr Grzegorz Kata, psycholog, adiunkt w Pracowni Psychoprofilaktyki i Pomocy Psychologicznej na wydziale Pedagogiki i Psychologii w Wyższej Szkole Ekonomii i Innowacji w Lublinie 17. dr Małgorzata Kunicka, pedagog, adiunkt w Katedrze Wczesnej Edukacji Instytutu Pedagogiki na Uniwersytecie Szczecińskim 18. dr Anna Rygielska, psychoterapeuta 19. dr Barbara Smolińska, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii 20. dr Małgorzata Wałejko, pedagog, Instytut Pedagogiki Uniwersytetu Szczecińskiego 21. Dariusz Piotr Fijewski, psycholog, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii, Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej Intra 22. Maria Fijewska, psycholog, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii, Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej Intra 23. Monika Sowicka, psychoterapeuta, superwizor psychoterapii 24. Iwona Chorek, pedagog, główny specjalista ds. uzależnień Ośrodka Pomocy Społecznej 25. Kamila Hertmanowska, psychoterapeuta 26. Barbara Janicka, lekarz pediatra 27. Bożena Janowicz, oligofrenopedagog, terapia pedagogiczna i socjoterapia 28. Aleksandra Januszewicz, psychoterapeuta, doradca ds. rodziny 29. Anna Jedlińska-Paliga, psycholog 30. Ewa Kledyńska, psychoterapeuta 31. Teresa Klukowska, psycholog 32. Artur Krężel, psychiatra, psychoterapeuta 33. Joanna Krupska, psycholog, Prezes Związku Dużych Rodzin „Trzy Plus” 34. Agnieszka Laus-Rzepecka, psycholog, psychoterapeuta 35. Dorota Maczuga, psychoterapeuta 36. Małgorzata Mazur, pedagog 37. Filip Ossowiecki, psycholog, psychoterapeuta 38. Joanna Piekarska, psychoterapeuta 39. Joanna Sakowska, psycholog, współautor polskiej edycji programu "Szkoła dla Rodziców i Wychowawców", instruktor i realizator programów profilaktycznych 40. Katarzyna Semczuk - Dembek, psychoterapeuta 41. Lucyna Słup, psychoterapeuta 42. Mateusz Smoliński, psychoterapeuta uzależnień 43. Jolanta Sokół-Jedlińska, trener psychologiczny, Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej Intra 44. Kinga Stańczy-Ossowiecka, pedagog 45. Wojciech Sulimierski, psychoterapeuta 46. Karolina Katarzyna Tkaczewska, psycholog, psychoterapeuta 47. Anna Tudek, psycholog 48. Janusz Wardak, pedagog 49. Aleksandra Woś-Janik, psycholog 50. Jarosław Żyliński, psycholog wychowawczy

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kalendarz pielgrzyma 2019

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem