Reklama

Arche Hotel

Wielka misja na placach

2018-05-02 09:46

Renata Czerwińska
Edycja toruńska 18/2018, str. I

Renata Czerwińska
Członkowie wspólnot neokatechumenalnych podczas ewangelizacji

Jak co roku na całym świecie w okresie wielkanocnym wspólnoty neokatechumenalne prowadzą ewangelizację zwaną Wielką Misją na Placach. Podobnie było i w Toruniu – przez pięć kolejnych kwietniowych niedziel wspólnoty spotykały się na Starym Mieście, by dzielić się świadectwem wiary. Oprócz katechezy kerygmatycznej było również miejsce na śpiewy i tańce, w których przodowały zwłaszcza dzieci.

Co o tym wydarzeniu sądzą jego uczestnicy? – Przyszliśmy tu, aby się umocnić – odpowiadają Asia i Dawid, małżeństwo z nastoletnimi dziećmi. – To prawda, słuchając świadectw braci, sami się ewangelizujemy – dodaje Monika, mama trzech maluchów. Oczywiście ewangelizacja nie jest przeznaczona tylko dla członków wspólnot. Głoszącym przysłuchują się przechodnie, do tańczących dołączają turyści (nawet obcokrajowcy). – Ludzie podchodzą, przystają, ruszają dalej – opowiada Kamil – zawsze jednak mają szansę usłyszeć o Bogu, który podnosi człowieka.

Reklama

Świadectwa, które były głoszone w tym roku na toruńskiej Starówce, mówiły m.in. o nawróceniu, uzdrowieniu, Opatrzności Bożej (dającej się szczególnie odczuć zwłaszcza u rodzin wielodzietnych). Padały również świadectwa o mocy modlitwy małżeńskiej, pomagającej przezwyciężać pokusy i przechodzić życiowe trudności. O. Jacek Aniszewski CSsR w katechezie zaznaczył, że to Chrystus Dobry Pasterz jest odpowiedzią na pustkę i pragnienia serca dzisiejszego człowieka.

Jakie są owoce takiego wydarzenia? Członkowie neokatechumenatu wspominają, że zdarzały się przypadki, kiedy obok ewangelizujących przechodziła osoba, cierpiąca na depresję, a nawet mająca myśli samobójcze. Widok tańczących dzieci, treść świadectw czy katechez był dla niej początkiem uzdrowienia. Dość często świadkowie Misji na Placach wstępują do miejscowych wspólnot neokatechumenalnych, nie to jest jednak najważniejsze. – Zależy nam, by każdy usłyszał Dobrą Nowinę – mówi Gosia. – Najważniejsze, że ziarno zasiane. Zaowocuje tak, jak chce Pan.

Tagi:
ewangelizacja neokatechumenat

Pół wieku Neokatechumenatu

2018-05-16 11:23

Aleksandra Polewska
Niedziela Ogólnopolska 20/2018, str. 6-7

Prawie 8 tys. neokatechumenów z Polski wzięło udział w rzymskich obchodach 50-lecia Drogi Neokatechumenalnej, którym przewodniczył papież Franciszek

Grzegorz Gałązka

W sobotę 5 maja 2018 r. na Tor Vergata w Rzymie (w miejscu, gdzie w 2000 r. Jan Paweł II przewodniczył Jubileuszowym Światowym Dniom Młodzieży) zgromadziło się blisko 150 tys. członków wspólnot neokatechumenalnych ze 134 krajów świata, razem z 90 biskupami. Polska reprezentacja była jedną z największych, a towarzyszyli jej kard. Kazimierz Nycz oraz bp Zbigniew Kiernikowski.

Burzliwy rok

Rok 1968 to dla Polaków czas demokratycznych zrywów studenckich, przymusowej emigracji osób żydowskiego pochodzenia, „praskiej wiosny” i jej pacyfikacji przez wojska Układu Warszawskiego. Ten sam rok po drugiej stronie żelaznej kurtyny był równie niespokojny, choć z zupełnie innych powodów. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Meksyku, Japonii czy Australii informacje o masowych protestach studentów nie schodziły z prasowych czołówek. Środowiska lewicowe i studenci demonstrowali m.in. przeciw przedłużającej się wojnie w Wietnamie, polityce amerykańskiej w krajach Trzeciego Świata czy rządom i tradycjom konserwatystów. Szczególnie silne protesty miały miejsce we Francji, gdzie studenci wyrażali swój sprzeciw głównie wobec skostniałego i przestarzałego systemu oświaty oraz „brudnej” wojny w Algierii. Wkrótce dołączyli do nich robotnicy i przedstawiciele kultury, którzy wysuwali swoje roszczenia. W pierwszych dniach maja w Paryżu doszło do eskalacji napięć, które doprowadziły do wybuchu ulicznych walk między demonstrantami a siłami porządkowymi. Wydarzenia 1968 r. na Zachodzie poskutkowały głębokimi zmianami w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym. W społeczeństwie zaczęły się szerzyć doktryny liberalne, rozkwitły idee feministyczne, a również tzw. rewolucja seksualna lat 70. uznawana jest za jedną z konsekwencji kontestacji. Były prezydent Francji Nicolas Sarkozy o wydarzeniach w Paryżu sprzed 50 lat wyraził się następująco: „Maj ’68 pozostawił nam ideologię intelektualnego i moralnego relatywizmu. Spadkobiercy maja ’68 przeforsowali pogląd, że wszystko ma tę samą wartość, że od teraz nie ma różnicy między dobrem i złem, prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą. (...) Ofiara liczyła się mniej niż sprawca. (...) Kult bożka pieniądza, pogoń za szybkim zyskiem, spekulacje, patologie kapitalistycznych rynków finansowych mają swoje źródło w wartościach maja ’68. Jeśli nie ma już żadnych reguł, żadnych norm, żadnej moralności, żadnego szacunku, żadnych autorytetów, wtedy wszystko wolno”.

W trakcie tych samych majowych dni, w których na ulicach Paryża wznoszono barykady, w Wiecznym Mieście narodziła się nowa rzeczywistość w Kościele katolickim: neokatechumenat, który Jan Paweł II w książce „Wstańcie, chodźmy!” określił jako fenomen.

Wielki dar dla Kościoła naszych czasów

W trakcie spotkania na Tor Vergata papież Franciszek wręczył krzyże 34 prezbiterom, którzy wraz z ekipami świeckich katechistów wyruszą z misją „ad gentes” na cały świat. Ojciec Święty rozesłał także ekipy misjonarzy do kilkudziesięciu rzymskich parafii. – Wasz charyzmat jest wielkim darem Boga dla Kościoła naszych czasów – powiedział. – Dziękujemy Panu za te pięćdziesiąt lat. Wpatrując się w Jego pełną miłości wierność, nigdy nie traćcie ufności: On się wami zaopiekuje, a jednocześnie zachęci do wyjścia do wszystkich narodów z pokorną prostotą, tak jak ukochani uczniowie – dodał Ojciec Święty. Następnie Franciszek wyraził wdzięczność członkom Drogi za ich misyjne zaangażowanie, a słowo, które do nich skierował, oparł na wezwaniu Chrystusa: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”. Podkreślił, że misja wymaga opuszczenia naszej tzw. strefy życiowego komfortu i podjęcia ryzyka. – Aby wyjść, nie można być obciążonym – tłumaczył.

– Aby głosić, trzeba z czegoś zrezygnować. Tylko Kościół, który zostawia świat, może dobrze głosić Pana. Tylko Kościół wolny od władzy i pieniądza, wolny od tryumfalizmu i klerykalizmu w wiarygodny sposób świadczy o Chrystusie, który wyzwala człowieka – zauważył Ojciec Święty. – I ten, kto z miłości do Niego uczy się rezygnować z rzeczy, które przemijają, otrzymuje ten wielki skarb: wolność. Nie zamyka się we własnych przywiązaniach, które ciągle domagają się czegoś więcej i nigdy nie dają pokoju, ale czuje, że bez żadnego niepokoju serce się rozszerza, gotowe do służby Bogu i braciom. Franciszek podkreślił także z całą mocą, że Chrystus nie posyła jednej, indywidualnej osoby, ale osoby tworzące wspólnotę, choćby bardzo małą, będące razem. – Kroczyć razem to sztuka, której ciągle musimy się uczyć. Trzeba być uważnym, aby np. nie dyktować innym kroku. Należy towarzyszyć i czekać, pamiętając, że droga drugiego nie jest taka sama jak moja – zaznaczył Ojciec Święty. – Tak jak w życiu nikt nie ma takiego samego kroku jak drugi, podobnie w wierze i w misji: idziemy razem, bez izolowania się i bez narzucania własnego rozumienia drogi, zjednoczeni, jak Kościół, z pasterzami, ze wszystkimi braćmi i siostrami, bez wybiegania w przód i bez narzekania, że ktoś idzie wolniej. Jesteśmy pielgrzymami, którym towarzyszą bracia, i którzy sami zarazem towarzyszą też innym. Należy to robić osobiście, z troską i szacunkiem dla drogi każdego i bez wymuszania na kimś jego wzrastania, ponieważ odpowiedź dawana Bogu dojrzewa tylko w autentycznej i szczerej wolności.

Trwał Sobór Watykański II

Droga Neokatechumenalna narodziła się w slumsach Madrytu, do których na początku lat 60. ubiegłego wieku trafił jej dzisiejszy inicjator – Kiko Argüello. Był wówczas dwudziestoletnim, obiecującym i nagradzanym już malarzem, pochodzącym z zamożnego domu stołecznego adwokata. Należy podkreślić, że Kiko dopiero co wrócił na łono Kościoła – wcześniej określał się jako ateista. Z rzeczywistością slumsów zetknął się bezpośrednio po raz pierwszy, gdy próbował pomóc służącej gnębionej przez męża pijaka. Po odbyciu służby wojskowej w Algierii Kiko odkrył, że gdyby nazajutrz Chrystus przyszedł powtórnie na ziemię, to chciałby znaleźć go u stóp Krzyża, wśród tych, którzy bardzo cierpią na skutek grzechów innych ludzi – wśród ubogich. Zdecydował się więc wejść do „społecznych katakumb”, by przepowiadać Ewangelię ludziom z marginesu. Chciał w ten sposób realizować formułę Charles’a de Foucaulda: żyć w ciszy jak Jezus w Nazarecie, w kontemplacji u nóg Chrystusa Ukrzyżowanego, wśród biedaków. Pewien opiekun społeczny wskazał mu wówczas slumsy Palomeras Altas. Argüello zamieszkał w baraku, w którym chroniły się psy. Miał ze sobą tylko Biblię i gitarę, spał na podłodze, na sienniku wypchanym słomą. W slumsach Kiko poznał Carmen Hernández, absolwentkę chemii, posiadającą też licencjat z teologii, która właśnie organizowała grupę ewangelizacyjną, mającą wyruszyć do ubogich w Boliwii. Ostatecznie także ona zamieszkała w Palomeras Altas i razem z Kiko rozpoczęła przepowiadanie Ewangelii ludziom z marginesu. Po latach Kiko wspominał: „Pod naciskiem tego środowiska biednych Pan pozwolił nam znaleźć formę przepowiadania, syntezę, która została przyjęta przez owych braci i stworzyła pewną «koinonię», wspólnotę chrześcijańską. Tak zrodziła się wśród biednych pierwsza wspólnota, złożona z: Cyganów, analfabetów, żebraków, byłych więźniów, prostytutek itd. Wspólnota, w której uwidaczniała się miłość Chrystusa Ukrzyżowanego, stała się znakiem. Dzięki ówczesnemu arcybiskupowi Madrytu – Casimiro Morcillo Gonzálezowi można było przenieść tę rzeczywistość na inne parafie Madrytu, później Rzymu, a także innych krajów. W barakach odkryliśmy trójnóg, na którym później oparliśmy całą Drogę Neokatechumenalną: Słowo, Liturgię i Wspólnotę”. Pierwsza wspólnota neokatechumenalna pojawiła się w Rzymie w roku 1968 i dlatego ten rok uznawany jest za moment narodzin „strukturalnej” Drogi, za formalną datę jej powstania. Dziś neokatechumenat tętni życiem w ponad 130 krajach na pięciu kontynentach i liczy ponad 20 tys. wspólnot.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Ulubiona ballada Jana Karskiego dla Pawła Adamowicza

2030-01-16 16:21

Towarzystwo Jana Karskiego

Wzruszającym finałem hołdu złożonego przez gdańszczan swemu zamordowanemu Prezydentowi Pawłowi Adamowiczowi przed Pomnikiem Neptuna była ballada „The Sound of Silence” duetu Simon&Garfunkel w wokalnym wykonaniu zespołu Disturbed. O tym, jak głośno może krzyczeć cisza.

wikipedia.org

Zastanawiając się jaka puenta muzyczna puenta mogłaby towarzyszyć przyznanej Pawłowi Adamowiczowi Nagrodzie Orła Jana Karskiego, nie przychodzi na myśl nic innego jak ulubiona ballada Profesora Karskiego „Across the Borderline” śpiewana przez Willie Nelsona.

Rzecz o przekraczaniu granicy, za którą ma być szczęście, ale można też stracić więcej niż się ma.

Mimo wszystko trzeba próbować.

Niech towarzyszy w ostatniej drodze Pawłowi Adamowiczowi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Prezydent Duda weźmie udział w uroczystościach pogrzebowych Prezydenta Pawła Adamowicza

2019-01-16 19:41

maj, aw / Gdańsk (KAI)

Prezydent RP Andrzej Duda weźmie udział w uroczystościach pogrzebowych tragicznie zmarłego Prezydenta Miasta Gdańska Pawła Adamowicza. Pozostaje w związku z tym w stałym kontakcie z Premierem oraz Urzędem Miasta Gdańska - informuje Kancelaria Prezydenta RP.

KPRM

Pogrzeb zamordowanego prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza odbędzie się w sobotę 19 stycznia. Eucharystia, której będzie przewodniczył metropolita gdański abp Sławoj Leszek Głódź rozpocznie się o godz. 12.00. Szczątki Zmarłego zostaną złożone w Bazylice Mariackiej.

Prezydent Gdańska Paweł Adamowicz zmarł w poniedziałek 14 stycznia wskutek ciężkich ran odniesionych poprzedniego wieczora po ataku nożownika podczas gdańskiego finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Miał 53 lata.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem